طرح تخصصی «دوره آموزش یک‌ماهه آمادگی نوآموزان بدو ورود به پایه اول» به انضمام فراخوان

گامی استوار برای آغاز یادگیری: دوره تخصصی آمادگی نوآموزان بدو ورود به پایه اول

ورود به دنیای مدرسه، یکی از حساس‌ترین و هیجان‌انگیزترین نقاط عطف زندگی هر کودکی است. گذار از فضای بازی‌محور پیش‌دبستانی به محیط منظم و قاعده‌مند کلاس اول، نیازمند آمادگی‌های ویژه‌ای است تا کودک دچار شوک محیطی نشود و اشتیاقش به یادگیری حفظ گردد. در همین راستا، *«طرح تخصصی دوره آموزش یک‌ماهه آمادگی نوآموزان» طراحی شده است تا پلی استوار میان خانه، پیش‌دبستانی و مدرسه باشد.

چرا این دوره ضروری است؟

بسیاری از کودکان با وجود تسلط بر مهارت‌های اولیه، در مواجهه با نظم کلاس، نشستن‌های طولانی‌مدت و تعاملات اجتماعی گسترده در مدرسه دچار چالش می‌شوند. این دوره یک‌ماهه با هدف «تسهیل انتقال» طراحی شده تا نوآموزان را از نظر روانی، رفتاری و مهارتی آماده کند.

محورهای اصلی این دوره تخصصی:

۱. آمادگی روانی و عاطفی:

کاهش اضطراب جدایی از والدین، آشنایی با فضای مدرسه و ایجاد حس اعتماد به نفس در کودک برای مواجهه با محیط جدید.

۲. مهارت‌های اجتماعی و رفتاری:

آموزش آداب معاشرت در کلاس، نحوه درخواست کمک از معلم، گوش دادن فعال و تعامل مثبت با هم‌کلاسی‌ها.

۳. مهارت‌های پیش‌نیاز تحصیلی:

تقویت مهارت‌های حرکتی ظریف (مانند صحیح گرفتن مداد)، تقویت تمرکز و حافظه، و آشنایی اولیه با ساختار دروس پایه اول به صورت بازی‌محور.

۴. نظم‌دهی و مدیریت زمان:

عادت‌دهی به برنامه زمانی مدرسه، مدیریت وسایل شخصی و آشنایی با مفاهیمی چون نظم و ترتیب.

دستاوردهای این طرح برای نوآموز و والدین

در پایان این دوره، کودک با ذهنی باز و روحیه‌ای شاد وارد کلاس اول می‌شود. این امر باعث می‌شود که معلم در هفته‌های ابتدایی سال تحصیلی، به جای صرف زمان زیاد برای نظم‌دهی به کلاس، مستقیماً بر روی آموزش‌های درسی تمرکز کند. از سوی دیگر، والدین نیز با راهنمایی‌های این دوره، متوجه می‌شوند که چگونه در خانه محیطی حمایتی برای فرزندشان فراهم کنند.

سخن پایانی

شروع درست، تضمین‌کننده موفقیت در ادامه مسیر است. با اجرای این دوره تخصصی، ما تلاش می‌کنیم تا اولین تجربه تحصیلی کودکان را به خاطره‌ای شیرین و انگیزه‌بخش تبدیل کنیم و بذر اعتماد به نفس را در آغاز مسیر آموزش آنان بکاریم.

فراخوان مشارکت :

باسمه تعالی

فراخوان مشارکت در طرح تخصصی «دوره آموزش یک‌ماهه آمادگی نوآموزان بدو ورود به پایه اول»

همکاران گرامی و پرتلاش در مقطع ابتدایی
با سلام و احترام

پیرو برنامه‌ریزی‌ در راستای تسهیل فرآیند گذار نوآموزان به مقطع ابتدایی و تقویت آمادگی‌های لازم برای ورود به کلاس اول، از کلیه آموزگاران محترم مقطع ابتدایی و مربیان محترم دارای سابقه تدریس در پیش دبستان که دارای تجربه، مهارت و انگیزه لازم جهت آموزش نوآموزان هستند، برای مشارکت در «طرح یک‌ماهه آمادگی نوآموزان» دعوت به عمل می‌آید.

با توجه به اینکه تمامی مدارس ابتدایی شهرستان شرایط و بسترهای لازم جهت تشکیل این کلاس‌ها را دارا می‌باشند، این طرح فرصتی است تا با بهره‌گیری از توان تخصصی همکاران عزیز، گامی موثر در جهت عدالت آموزشی و همسان‌سازی مهارت‌های ورودی نوآموزان برداشته شود.

نکات حائز اهمیت:
جامعه هدف: کلیه آموزگاران شاغل در مقطع ابتدایی
مزایای مالی: پرداخت حق‌الزحمه مربیان بر اساس «آموزش به نفر» (سرانه نوآموز)
بستر اجرا: مدارس ابتدایی دارای شرایط تشکیل کلاس پیش‌دبستان

از همکاران علاقه‌مند دعوت می‌شود جهت اعلام آمادگی و ثبت‌نام در این دوره، حداکثر تا تاریخ [۲۹ تیرماه] از طریق لینک زیر اقدام نمایند:

[https://survey.porsline.ir/s/vwxA9A0U]

از اهتمام، دغدغه‌مندی و مشارکت فعال شما در پیشبرد اهداف آموزشی شهرستان سپاسگزاریم.

با احترام: عیسی هدایتی
معاونت آموزشی اداره آموزش و پرورش زرآباد

در کنار مردم سیستان و بلوچستان ایستاده ایم  

 

در کنار مردم سیستان و بلوچستان ایستاده‌ایم

«عزت، غیرت و ایستادگی در قلب گرم و مقاوم جنوب شرق»

در حالی که دشمن وحشی و بی‌رحم، با هدف تخریب زیرساخت‌ها و هدف قرار دادن تأسیسات حیاتی در شهرهای استراتژیک استان سیستان و بلوچستان، از جمله چابهار، کنارک، ایرانشهر و بمپور دست به تعرض زده است، لازم است همگان بدانند که این حملات نه تنها اراده مردم این دیار را نمی‌شکند، بلکه پیوند ملی ما را استوارتر می‌کند.

سواحل جنوبی و شهرهای جنوب شرق ایران، تنها نقاط جغرافیایی بر روی نقشه نیستند؛ بلکه دروازه‌های استقلال، امنیت و شکوه ایران زمین‌اند. حمله به زیرساخت‌های این مناطق، تلاشی برای متوقف کردن روند توسعه و عقب-انداختن پیشرفت این منطقه است، اما دشمن فراموش کرده است که تاریخ این منطقه، تاریخ مقاومت است و مردم سیستان و بلوچستان همواره سربازان پیشرو در مسیر دفاع از میهن بوده‌اند.

ما امروز با تمام وجود اعلام می‌کنیم که در کنار برادران و خواهران خود در چابهار، کنارک، ایرانشهر و بمپور ایستاده‌ایم. هر تخریبی که توسط دشمن صورت بگیرد، با همت ملی و اراده جهادی بازسازی خواهد شد و هر ضربه‌ای که به زیرساخت‌ها وارد شود، انگیزه‌ای بیشتر برای ساختن آینده‌ای قدرتمندتر خواهد بود.

این حملات، چهره واقعی دشمن را به عنوان یک موجود ترسو و متجاوز نشان داد که از رویارویی مستقیم می‌ترسد و به تخریب تأسیسات پناه می‌برد. اما پاسخ ما به این وحشی‌گری، اتحاد بیشتر، همبستگی عمیق‌تر و ایستادگی تا پیروزی نهایی است.

ای مردم عزیز و غیور سیستان و بلوچستان؛ شما تنها نیستید. تمام ملت ایران در این لحظات سخت، در کنار شماست. صدای ما، صدای حمایت شماست و دست‌های ما، در دست شماست تا با هم، زخم‌های این جنگ را التیام بخشیم و از خاک پاک این استان، پاسخی دندان‌شکن به متجاوران بدهیم.

پیروزی با صبوران و ایستادگان است. در کنار مردم سیستان و بلوچستان ایستاده‌ایم.

دفتر تولید محتوا – کافل

رقابت یا همکاری

ابتدا و انتهای مقدمه‌ی چهارده صفحه ای استاد دانشور و صمیمی ام دکتر اسدالله مرادی بر کتاب رقابت یا همکاری
هر کسی مسئله خود را دارد، من نیز از این قاعده به دور نیستم. وقتی از فلسفه‌ی محض به فلسفه‌ی آموزش و پرورش، که نسبت مادر و فرزندی با هم دارند، روی آوردم، اولین کتابی که ذهنم را زیر و رو کرد امیل ژان ژاک روسو بود. نویسنده در این کتاب تآکید می کند که دوره‌ی کودکی به خودی خود اهمیت دارد و نشاید که در امر تربیت کودک شتاب کنیم تا او ادای بزرگسالان را درآورد. کار بزرگ او را انقلاب کوپرنیکی در تربیت نام نهاده اند، زیرا بر اساس گفتمانی انتقادی که در باره‌ی تربیت برساخت، مسیر اندیشه ای را گشود که بر مبنای آن، بزرگسال یگانه حکمران آموزش تلقی نمی شد بلکه کودک به آرامی در مرکز آموزش قرار می گرفت. همان طور که کوپرنیک جهان سیارات را از مرکزیت زمین رها کرد، روسو نیز جهان آموزش را از مرکزیت بزرگسال آزاد ساخت. در عین حال، این مرکزیت بزرگسال صاعقه وار در آسمان آبی آموزش مدرسه ای رخ نمی نماید، جهدی مدام لازم است و اندیشه‌ی روسو در این راه، علی رغم تعارض های قابل فهم آن، توانسته است از عصر روشنگری تا کنون زنده بماند و راهنمای اندیشه و عمل مربیان بسیاری باشد.
…انسان امروز، به رغم پیشرفت های علمی حیرت انگیز، هنوز برای رسیدن به یک الگوی تربیتی فراگیر بر مبنای طبیعت، حقوق و کرامت ذاتی کودکان، در آغاز راه است. هنوز کودکان در خانه و مدرسه «ابژه» و وسیله تلقی می شوند. هنوز برای تربیت انسان فی نفسه راه درازی در پیش است؛ تربیتی که در آن کودک هدف باشد نه وسیله! تربیتی که محورش رشد و شکوفایی کودک از درون باشد. هنوز ممکن است والدین به نام «آینده‌ی فرزند» حال خوش امروز کودک را از او بستانند. هنوز دولت ها به سبب رقابت های منطقه ای یا بین المللی، مدرسه را ابزار رقابت می خواهند تا زودتر به نتیجه‌ی دلخواه خود برسند. هنوز موسسات ذینفع در ترویج رقابت و آماده سازی برای آزمون های هماهنگ یا ورودی دانشگاه ها و موسسات آموزش عالی به رویکرد انسان گرایانه روی خوش نشان نمی دهند. در همهمه‌ی پیدا کردن الگوی برتر یا مرتبه و رتبه‌ی درخشان، مسلم است که روشنگری برای ترویج تربیت با رویکرد انسانی دشوار می نماید. … ره هموار نیست! اما ناهمواری به معنی بن بست، بی عملی و این نیز بگذرد هم نیست. من به آینده امیدوارم. امروزه از پاره ای جوامع رایحه‌‌ی تربیت انسانی به مشام می رسد. برای جامعه‌ی ما نیز وجدان و شهود مادران این جا و آن جا رخ می نماید و به نظرم کارساز تر از نقش و میزان اثربخشی فعالان حوزه های آکادمیک باشد، به شرط این که خانواده ها یاد بگیرند کمی عقب بایستند و خوشبختی فرزند خویش را در افق های بلند مدت ببینند نه در کوتاه مدت!
کتاب رقابت یا همکاری توسط نشر نی، منتشر شده است.

نخست ایمنی، بعد کار

در روند زندگی گاه با دو خطای « انسانی» و «فنی» مواجه می شویم. فرض بفرمایید خدای ناکرده قطاری از ریل خارج شود. به احتمال زیاد یا خطای انسانی رخ داده است و یا خطای فنی و یا هر دو خطا با هم.شاید و شاید بتوان گفت ما مردم یعنی صاحبان اصلی این وطن، به رغم معضلات ساختاری و ناکارآمدی برخی مدیریت ها، اگر بتوانیم تا آنجایی که امکان دارد دقیق و درست کار کنیم و حتمی ترین وظیفه خود را در هر کاری، نخست ایمنی، سپس کار(First Safety, then Work)بدانیم و بخواهیم و بجا آوریم، می توانیم تا حدود زیادی هر دو خطا را مدیریت کرده و به کمترین میزان کاهش دهیم.حال پرسش بس با اهمیت این است که چگونه کار کنیم تا بتوانیم هر دو خطا را مدیریت کنیم و از راز آلوده دیدن پدیده ها فاصله بگیریم تا کمتر شاهد تنش و مرافعه و بیماری و تصادفات و … و زیر پا گذاشتن قوانین و … و نیز فجایع زیست محیطی و شکاف ژرف طبقاتی و… باشیم؟اگر به مرحله‌ی پرسشگری که آغاز علم آموزی است نزدیک شویم می توان پرسید یکی از عواملی که سلامت کار کردن ما را تنظیم و تضمین می کند، کدام عامل است؟به نظر می رسد یکی از عناصری که سلامت کار کردن ما را محقق می سازد البته پس از اصلاح ساختار ها و بهبود مدیریت ها ــــ علی الخصوص بهبودی مدیرانی که گرفتار سندرم هوبریس”Hubris* ( به خاطر آسیب وارد شده بر مغز آنها در ورطه‌ی خود محوری و خود شیفتگی افتاده اند)ــــ«آرامش روان» یا همان «صلح درون» است. چرا که می دانیم آنچه مطلوب حکماست، اعتدال و سلامت است. از این رو شایسته است مفروض این باشد که اصل بر سلامت و اعتدال باشد و تعادل هر فردی، ناشی از ارتباط قابل قبول و تعریف شده خود او ــــ با توجه به تجربه زیسته هر فرد که بسیار اهمیت دارد. ــــ با خود و دیگران و هستی و خالق هستی و …و محیط زیست است. گفتنی است نگرش به هستی و محیط زیست، این ماده‌ی مقوم زندگی، از درون ما ناشی می شود و تا دورترین کهکشان ها را شامل می شود.برای پیشگیری از طولانی شدن این یادداشت آیا می توان گفت موفقیت هر نهادی در جامعه‌‌ی ما، مشروط به «سلامت روان» کنش‌گران آن نهاد است؟اگر پاسخ پرسش تقدیمی، مثبت باشذ، ضروری است در مراکز یادگیری، نخست سلامت روان یادگیرندگان و مربیان و کارکنان و مسئولان در اولویت قرار گیرد، تا ما خود با خرد و اختیار خود بتوانیم در حفظ، تآمین و ارتقای سلامت همه جانبه خود تلاش توآم با نشاطی از خود به یادگار گذاریم تا از یک سو از وقوع فاجعه هائی چون فجایع زیست محیطی پیشگیری کنیم و از سوی دیگر صلح را با دست و دل و دماغ خود بسازیم. چرا که به حضرت عباس قسم در نظرگاه های جدید، دانش، صلح، اخلاق، دین، دموکراسی و… ساختنی هستند و نه انتقال دادنی.

م. ص. ذاکری

برخی چالش های جدی جهان کدامند؟

بازی = تفکر کودک

ویژگی های تربیت تراز برای جامعه ایرانی

تلاقی اصالت و پویایی

مقدمه

تربیت، فرآیندی است برای انتقال ارزش‌ها، مهارت‌ها و باورها از یک نسل به نسل دیگر. در جامعه ایرانی، به دلیل غنای فرهنگی و در عین حال مواجهه با تلاطم‌های اجتماعی و تکنولوژیک، تعریف «تراز بودن» در تربیت، نیازمند بازنگری است. تربیت تراز در ایران، نه به معنای بازگشت کورکورانه به گذشته و نه پذیرش بی‌قید و شرط الگوهای غربی است؛ بلکه ترکیبی هوشمندانه از «هویت ملی-مذهبی» و «نیازمندی‌های دنیای امروز» است.

۱. محورهای بنیادین در تربیت تراز ایرانی

برای اینکه تربیتی را در جامعه ایران «تراز» بنامیم، باید بر چند محور اساسی استوار باشد:

الف) تقویت هویت و ریشه‌شناسی (اصالت)

یکی از بزرگ‌ترین چالش‌های نسل جدید، «بحران هویت» است. تربیت تراز باید بتواند پیوند عاطفی و عقلی فرد با تاریخ، زبان و فرهنگ ایرانی را تقویت کند. انسانی که بداند از کجا آمده است، در مواجهه با سیل اطلاعات جهانی، دچار گمراهی نمی‌شود.

ب) تعادل میان فردگرایی و جمع‌گرایی

فرهنگ ایرانی ذاتاً جمع‌گراست (ارزش دادن به خانواده و بستگان). اما در دنیای مدرن، استقلال فردی و تفکر انتقادی ضروری است. تربیت تراز در جامعه ما، تربیتی است که بتواند «احترام به بزرگتران و ایثار برای جامعه» را با «اعتماد به نفس، استقلال رای و خلاقیت فردی» ترکیب کند.

ج) پیوند ایمان و عقل (معنویت پویا)

در جامعه ایرانی، دین نقش محوری دارد. تربیت تراز، دین را نه به صورت خشک و فرمالیستی، بلکه به عنوان منبع اخلاق، آرامش و معنا معرفی می‌کند. هدف این است که ایمان، مانعی برای پرسشگری نباشد و عقلانیت، منجر به سکولار شدن و جدا شدن از ریشه‌های معنوی نگردد.

۲. ویژگی‌های عملیاتی انسان تراز در جامعه امروز

یک فرد تربیت‌یافته در نظام تراز ایرانی باید ویژگی‌های زیر را داشته باشد:

1. مسئولیت‌پذیری اجتماعی: گذر از «من» به «ما». یعنی فرد بداند که موفقیت شخصی او بدون سلامت و پیشرفت جامعه‌اش بی‌معناست.
2. سرمایه‌گذاری بر اخلاق (ادب): در فرهنگ ایرانی، «ادب» بر «علم» مقدم است. تربیت تراز، انسانی می‌سازد که در کنار تخصص علمی، تواضع، حیا و احترام به حقوق دیگران را سرلوحه قرار دهد.
3. سواد رسانه‌ای و تفکر انتقادی: در عصر شبکه‌های اجتماعی، تربیت تراز یعنی توانایی تشخیص حق از باطل در میان انبوه اطلاعات و مقاومت در برابر الگوهای مصرف‌گرایانه و پوچ‌گرایانه.
4. سخت‌کوشی و تاب‌آوری: با توجه به چالش‌های اقتصادی و اجتماعی، تربیت تراز باید فرد را برای مواجهه با سختی‌ها آماده کند تا به جای شکست، از هر بحران به عنوان فرصتی برای رشد استفاده کند.

۳. نقش نهادهای تربیتی در تحقق این الگو

نقش خانواده (حلقه اول)

خانواده در ایران، مرکز انتقال عاطفه و ارزش‌هاست. تربیت تراز در خانواده با «عشق هدفمند» آغاز می‌شود؛ یعنی ایجاد فضای امن عاطفی در کنار تعیین مرزهای اخلاقی و انضباطی.

نقش مدرسه و دانشگاه (ساختار یادگیری)

مراکز آموزشی باید از حالت «انبار اطلاعات» خارج شده و به «کارگاه‌های تربیت شخصیت» تبدیل شوند. آموزش باید به گونه‌ای باشد که دانش‌آموز را به جای حفظ کردن، به تفکر و حل مسئله در بستر نیازهای بومی ایران سوق دهد.

نقش رسانه و فضای مجازی (الگوسازی)

بزرگ‌ترین تهدید تربیت تراز، الگوریتم‌های شباهت‌ساز و الگوهای توخالی فضای مجازی است. برای مقابله با این موضوع، باید «الگوهای تراز» (افراد موفق، اخلاق‌مدار و متخصص) در فضای دیجیتال شناسایی و معرفی شوند.

۴. چالش‌ها و موانع پیش رو

دستیابی به تربیت تراز با موانع جدی روبروست:

– تضاد میان آموزش و محیط: زمانی که کودک در خانه و مدرسه ارزش‌های تراز را می‌آموزد اما در فضای شهری و اجتماعی با تناقضات اخلاقی روبرو می‌شود، دچار «دوگانگی شخصیتی» می‌گردد.

– کمال‌گرایی افراطی یا سهل‌انگاری مفرط: در تربیت ایرانی، گاهی سخت‌گیری بیش از حد باعث سرکوب استعدادها می‌شود و گاهی تساهل زیاد منجر به بی‌نظم شدن نسل جدید می‌گردد.

نتیجه‌گیری

تربیت تراز در جامعه ایرانی، یعنی پرورش انسانی که «پایەاش در خاک (وطن و سنت) و نگاهش به افق (جهان و آینده) باشد». این تربیت، نه با دستورات تحکمی، بلکه با الگوسازی، ایجاد انگیزه و تعادل میان حقوق و تکالیف میسر می‌شود. هدف نهایی، رسیدن به انسانی است که در عین بهره‌مندی از پیشرفت‌های جهانی، اصالت ایرانی-اسلامی خود را حفظ کرده و بتواند سودی برای بشریت و تعالی برای میهن خود باشد.

نویسنده : دفتر تولید محتوا

 

 

 

ما ایرانیان راست قامتان جاودانه تاریخ خواهیم ماند.