اگر به مرحلهی پرسشگری که آغاز هر نوع یادگیری و علم آموزی است، نزدیک شویم، می توان پرسید چرا گاه برخی از مسئولان اجرایی در حل مسئله ها، از فراست خدادادی خود بهره مند نمی شوند و معمولا سخن نخ نمای مامورم و معذور، لقلقهی زبان آنهاست؟چرا کارشناسان در ادارات دولتی و غیر دولتی در مواردی که سزاوار است قدری بیندیشند و راه حل بیابند، کار را به کارشناس دیگر ارجاع می دهند؟چرا گاه و یا در اغلب موارد، گره ای را که می تواند با دست باز شود را مورد بی اعتنایی قرار می دهیم و دردمندانه، کار کارشناسی را به کار حقوقی و قضایی تبدیل می کنیم؟چرا برای پاسخ برخی پرسش ها به کارشناسان خبیر مراجعه نمی کنیم و برای یافتن پاسخ پرسش خود، به سراغ کار های پژوهشی آنچنانی می رویم؟ بفهمیم انجام پژوهش برای مواردی است که حقا و حقیقتا نمی دانیم چی به چی است و شایسته است برای انکشاف معرفت، دست به پژوهش بزنیم.چرا این بیت حضرت حافظ را فقط می خوانیم و از بکارگیری آن غفلت می ورزیم؟ و یا خدای ناکرده مورد بی اعتنایی قرار می دهیم:چو غنچه گرچه فرو بستگی ست کار جهانتو همچو باد بهاری، گره گشا می باشیک پاسخ پرسش های تقدیمی می تواند این باشد ــــ سزاوار است به پاسخ های دیگر نیز بیندیشیم. ـــ که از دوران کودکی ساز و کار یادگیری به گونه ای بوده است که احساسات برخی و یا شاید و شاید غالب ما، اجتماعی نشده است و درک درستی از معضلات دیگران نداریم و اگر هم چنین درکی نصیبمان شده است در صدد اجرایی کردن آن نیستیم.حال می توان پرسید سزاوار است سازو کار علم یادگیری ــــ یادگیری حیات انسانی است. ــــ و نیز علم پیشگیری،ـــ علمی به کهنگی دیروز و به تازگی فردا. ــــ از اوان کودکی چگونه باشد، تا احساسات ما اجتماعی شود؟مدتی است متخصصان علم یادگیری و علم پیشگیری، رشد و توسعهی سال های اولیه کودکی را یکی از مولفه های مهم اجتماعی موثر بر سلامت می دانند همچنان که پیشینیان ما نیز بر رشد و توسعه اوان کودکی تآکید داشته اند.گفتنی است سازمان جهانی بهداشت از سال های اولیه کودکی به مثابه یک موضوع اورژانسی خاموش و نیز یک فرصت بی همتا یاد می کند. از این رو می توان گفت اجرایی شدن طرح *E.C.D که در سال ۱۳۹۵ سند ملی آن نیز تصویب شده است، حق کودکان است و نه امتیازی که به آنها داده می شود.از آنجایی که اندیشمندان بازی کودکان را مساوی تفکر آنان تلقی می کنند، شایسته است در طراحی برنامه های درسی، همواره بازی کودکان را لحاظ کرد، چرا که بازی قسمت بس با اهمیتی از نحوهی وجودی کودکان است.دوست دارم این یادداشت را با بیتی از ادیب پیشاوری به انتها ببرم:بیآموز خوی بلند آفتاببه هرجاکه ویرانه دیدی، بتآب
