حقوق کودک

سازمان خیریه کافل•وبلاگ•حقوق کودک

دسته: حقوق کودک

وقتی مدرسه تبدیل به میدان جنگ می‌شود؛ تراژدی میناب و فریادی برای حقوق کودکان

 

  • وقتی مدرسه تبدیل به میدان جنگ می‌شود؛ تراژدی میناب و فریادی برای حقوق کودکان

در هر جنگی، پیروز و بازنده‌ای وجود دارد؛ اما تلخ‌ترین حقیقت این است که در ترازوی جنگ، کودکان همیشه بازنده هستند. حادثه دردناک موشک‌باران مدرسه میناب و شهادت دختران دانش‌آموزی که تنها برای یادگیری و ساختن آینده به مدرسه آمده بودند، زخم عمیقی بر پیکر انسانیت است. وقتی بمب‌ها کلاس‌های درس را هدف قرار می‌دهند، تنها ساختمان‌ها ویران نمی‌شوند، بلکه رویاها، خنده‌ها و آینده یک نسل در لحظه‌ای به خاک تبدیل می‌شود.

  • مدرسه؛ پناهگاه یا هدف؟

طبق تمامی کنوانسیون‌های بین‌المللی و حقوق بشر، مدارس باید «مناطق امن» باشند. مدرسه جایی است برای رشد، برای کشف جهان و برای پرورش انسانیت. تبدیل کردن محیط آموزشی به یک هدف نظامی، نه تنها یک جنایت جنگی، بلکه توهینی به وجدان بشری است.

دختران شهید مدرسه میناب، نماد بی‌گناهانی هستند که در تلاطم سیاست‌ها و جنگ‌های قدرت، قربانی شدند. آن‌ها نه سرباز بودند و نه تصمیم‌گیرنده؛ آن‌ها تنها کودکانی بودند که حق داشتند در آرامش درس بخوانند.

  • حقوق کودکان در زمان جنگ؛ حقی که فراموش شد

دفاع از حقوق کودکان در زمان جنگ، یک توصیه اخلاقی نیست، بلکه یک الزام قانونی و انسانی است. حقوق کودک در بحران‌های جنگی شامل موارد حیاتی است که متأسفانه در بسیاری از درگیری‌ها نادیده گرفته می‌شود:

– حق امنیت جانی: کودکان باید از هرگونه حمله مستقیم و غیرمستقیم در امان بمانند.

– حق دسترسی به آموزش: حتی در سخت‌ترین شرایط جنگی، آموزش باید متوقف نشود تا پیوند کودک با آینده قطع نگردد.

– حفاظت از سلامت روان:* تروما و آسیب‌های روانی ناشی از جنگ، زخم‌هایی هستند که تا سال‌ها با کودک می‌مانند.

  • چرا باید از حقوق کودکان در جنگ دفاع کنیم؟

وقتی ما از حقوق کودکان در زمان جنگ دفاع می‌کنیم، در واقع در حال دفاع از «باقی‌مانده‌های انسانیت» هستیم. اگر در زمان جنگ، خط قرمزهایی برای حمایت از کودکان ترسیم نشود، جهان به جایگاهی تبدیل می‌شود که در آن هیچ‌کس، حتی یک کودک بی‌گناه در یک کلاس درس، در امان نیست.

شهادت دانش‌آموزان مدرسه میناب، یادآور این است که تا زمانی که صلح جهانی برقرار نشود و حقوق کودکان به عنوان یک اصل غیرقابل مذاکره پذیرفته نشود، هر مدرسه‌ای ممکن است به یک میدان غم تبدیل شود.

سخن پایانی

خون دختران شهید مدرسه میناب، فریادی است در برابر بی‌رحمی جنگ. آن‌ها اکنون ستاره‌های آسمان شده‌اند، اما یادشان باید بیدارمان کند که دفاع از حقوق کودکان، به‌ویژه در زمان جنگ، وظیفه‌ای است که نمی‌توان از آن چشم پوشید.

باید تا زمانی که آخرین کودک در هر کجای جهان، در آرامش به مدرسه برود و بدون ترس از صدای بمب، کتابش را باز کند، برای عدالت و صلح بجنگیم. زیرا هیچ پیروزی در جنگی که در آن کودکان کشته شوند، معنا ندارد.

 

گرد آوری و انتشار: دفتر تولید محتوا – کافل

آیا همه‌ی کودکان فرصت کودکی دارند؟

آیا همه‌ی کودکان فرصت کودکی دارند؟

کودکان، روشن‌ترین بخش هر جامعه‌اند؛ اما وقتی نگاه می‌کنیم، می‌بینیم که همه‌ی آن‌ها فرصت یک کودکی آرام و بی‌دغدغه را ندارند. در ایران، بسیاری از کودکان با واقعیت‌هایی بزرگ‌تر از سن خود روبه‌رو هستند؛ فقر، کار، محرومیت از آموزش، اضطراب و گاهی حتی بی‌توجهی. کودکانی که باید در دنیای بازی و خیال نفس بکشند، گاهی مجبورند خیلی زود بزرگ شوند.

کودکی، فقط یک دوره‌ی کوتاه از زندگی نیست؛ پایه‌ی تمام آینده‌ی انسان است. اما برای بعضی از کودکان، این دوره با نگرانی و سختی همراه است. کودکانی هستند که به‌جای کتاب و دفتر، بار زندگی را بر دوش می‌کشند. کودکانی که به‌جای خنده‌های بلند، سکوت را یاد گرفته‌اند. کودکانی که اگر دیده نشوند، اگر شنیده نشوند، ممکن است در هیاهوی جامعه گم شوند.

واقعیت این است که وضعیت اجتماعی کودکان در ایران، تصویری یکدست و برابر نیست. برخی از کودکان از آموزش، تغذیه، امنیت و محبت کافی برخوردارند؛ اما بسیاری دیگر هنوز برای ابتدایی‌ترین حقوق خود می‌جنگند. این فاصله، فقط یک اختلاف اقتصادی نیست؛ زخمی است بر آینده‌ی جامعه.

ما نمی‌توانیم از آینده‌ای روشن سخن بگوییم، اگر کودکان امروز در تاریکیِ فقر، بی‌عدالتی و بی‌توجهی رشد کنند. حمایت از کودک، فقط یک وظیفه‌ی اخلاقی نیست؛ یک مسئولیت انسانی است. جامعه‌ای که برای کودکانش امنیت، آموزش، عشق و امید فراهم نکند، در حقیقت آینده‌ی خود را از دست می‌دهد.

شاید وقت آن رسیده باشد که بیشتر از همیشه به صدای کودکان گوش دهیم؛ به چشم‌هایی که حرف می‌زنند، به دست‌های کوچکی که زودتر از موعد خسته شده‌اند، و به دل‌هایی که فقط کمی محبت و فرصت می‌خواهند.

بمناسبت روز ملی جمعیت :   30اردیبهشت

هفته جمعیت و حقوق کودک
حمایت از حقوق کودکان  از رئوس برنامه های اجرایی  سازمان اسلامی بین المللی دفاع از حقوق کودکان – کافل میباشد.

23 اردیبهشت سالروز تصویب حقوق کودکان

حقوق کودک یا فرزند مجموعه‌ای از حقوق بشر ویژه کودکان است که بر پشتیبانی و نگهداری از افراد جوان تمرکز دارد.

کنوانسیون حقوق کودک (CRC) 1989 یک کودک را به عنوان فردی که به سن هجده سال نرسیده‌است تعریف می‌کند.حقوق کودکان شامل حق بر عدم تبعیض، حق حیات، حق بقا، حق رشد، حق بر ثبت نام، برقراری ارتباط با هر دو والدین، هویت انسانی و همچنین نیازهای اساسی برای حفاظت فیزیکی، غذا، آموزش عمومی دولتی،داشتن وسیله ی شخصی (بعد از ۱٠ سالگی مخصوصا کامپیوتر و موبایل) مراقبت‌های بهداشتی و قوانین کیفری مناسب براساس سن و رشد کودک، اعتماد ، حفاظت برابر از حقوق مدنی کودک و آزادی از تبعیض بر اساس نژاد، جنسیت، گرایش جنسی، هویت جنسیتی، منشأ ملی، مذهب، معلولیت، رنگ، قومیت یا سایر ویژگی‌ها. تفسیر حقوق کودکان طیفی از اجازه دادن به ظرفیت کودکان برای داشتن اختیار عمل تا اعمال نظر فیزیکی، روانی و احساسی بدون هیچگونه بدرفتاری با کودکان را دربرمی‌گیرد. هر چند که آنچه که شامل بدرفتاری می‌شود باید در رابطه با آن بحث شود.
از نظر ماده ۱ کنوانسیون حقوق کودک، کودک به کلیه افراد انسانی زیر ۱۸ سال گفته می‌شود مگر آنکه سن کودک طبق قانون داخلی کمتراز آن تعریف شده باشد.
قانون حمایت از اطفال و نوجوانان یکی از لوایح قضایی است که در زمان ریاست سید محمود هاشمی شاهرودی بر قوه قضائیه در جهت حمایت از حقوق کودکان تدوین شد. این لایحه در ۲۲ اردیبهشت سال ۱۳۸۸ برای ارسال به مجلس شورای اسلامی تقدیم دولت شد. لایحهٔ حمایت از کودکان و نوجوانان در ۱۰ مرداد ۱۳۹۰ با حذف ۵ ماده در کمیسیون لوایح دولت دهم به تصویب رسید و ۲۸ آبان همان سال به مجلس ارائه شد تا این‌که در سال ۱۳۹۲ لایحه به کمیسیون حقوقی و قضایی مجلس ارجاع شد.
سرانجام این قانون در ۲۳ اردیبهشت ۱۳۹۹ به تصویب مجلس رسید