نخست ایمنی، بعد کار
در روند زندگی گاه با دو خطای « انسانی» و «فنی» مواجه می شویم. فرض بفرمایید خدای ناکرده قطاری از ریل خارج شود. به احتمال زیاد یا خطای انسانی رخ داده است و یا خطای فنی و یا هر دو خطا با هم.شاید و شاید بتوان گفت ما مردم یعنی صاحبان اصلی این وطن، به رغم معضلات ساختاری و ناکارآمدی برخی مدیریت ها، اگر بتوانیم تا آنجایی که امکان دارد دقیق و درست کار کنیم و حتمی ترین وظیفه خود را در هر کاری، نخست ایمنی، سپس کار(First Safety, then Work)بدانیم و بخواهیم و بجا آوریم، می توانیم تا حدود زیادی هر دو خطا را مدیریت کرده و به کمترین میزان کاهش دهیم.حال پرسش بس با اهمیت این است که چگونه کار کنیم تا بتوانیم هر دو خطا را مدیریت کنیم و از راز آلوده دیدن پدیده ها فاصله بگیریم تا کمتر شاهد تنش و مرافعه و بیماری و تصادفات و … و زیر پا گذاشتن قوانین و … و نیز فجایع زیست محیطی و شکاف ژرف طبقاتی و… باشیم؟اگر به مرحلهی پرسشگری که آغاز علم آموزی است نزدیک شویم می توان پرسید یکی از عواملی که سلامت کار کردن ما را تنظیم و تضمین می کند، کدام عامل است؟به نظر می رسد یکی از عناصری که سلامت کار کردن ما را محقق می سازد البته پس از اصلاح ساختار ها و بهبود مدیریت ها ــــ علی الخصوص بهبودی مدیرانی که گرفتار سندرم هوبریس”Hubris* ( به خاطر آسیب وارد شده بر مغز آنها در ورطهی خود محوری و خود شیفتگی افتاده اند)ــــ«آرامش روان» یا همان «صلح درون» است. چرا که می دانیم آنچه مطلوب حکماست، اعتدال و سلامت است. از این رو شایسته است مفروض این باشد که اصل بر سلامت و اعتدال باشد و تعادل هر فردی، ناشی از ارتباط قابل قبول و تعریف شده خود او ــــ با توجه به تجربه زیسته هر فرد که بسیار اهمیت دارد. ــــ با خود و دیگران و هستی و خالق هستی و …و محیط زیست است. گفتنی است نگرش به هستی و محیط زیست، این مادهی مقوم زندگی، از درون ما ناشی می شود و تا دورترین کهکشان ها را شامل می شود.برای پیشگیری از طولانی شدن این یادداشت آیا می توان گفت موفقیت هر نهادی در جامعهی ما، مشروط به «سلامت روان» کنشگران آن نهاد است؟اگر پاسخ پرسش تقدیمی، مثبت باشذ، ضروری است در مراکز یادگیری، نخست سلامت روان یادگیرندگان و مربیان و کارکنان و مسئولان در اولویت قرار گیرد، تا ما خود با خرد و اختیار خود بتوانیم در حفظ، تآمین و ارتقای سلامت همه جانبه خود تلاش توآم با نشاطی از خود به یادگار گذاریم تا از یک سو از وقوع فاجعه هائی چون فجایع زیست محیطی پیشگیری کنیم و از سوی دیگر صلح را با دست و دل و دماغ خود بسازیم. چرا که به حضرت عباس قسم در نظرگاه های جدید، دانش، صلح، اخلاق، دین، دموکراسی و… ساختنی هستند و نه انتقال دادنی.
م. ص. ذاکری
