- وقتی مدرسه تبدیل به میدان جنگ میشود؛ تراژدی میناب و فریادی برای حقوق کودکان
در هر جنگی، پیروز و بازندهای وجود دارد؛ اما تلخترین حقیقت این است که در ترازوی جنگ، کودکان همیشه بازنده هستند. حادثه دردناک موشکباران مدرسه میناب و شهادت دختران دانشآموزی که تنها برای یادگیری و ساختن آینده به مدرسه آمده بودند، زخم عمیقی بر پیکر انسانیت است. وقتی بمبها کلاسهای درس را هدف قرار میدهند، تنها ساختمانها ویران نمیشوند، بلکه رویاها، خندهها و آینده یک نسل در لحظهای به خاک تبدیل میشود.
- مدرسه؛ پناهگاه یا هدف؟
طبق تمامی کنوانسیونهای بینالمللی و حقوق بشر، مدارس باید «مناطق امن» باشند. مدرسه جایی است برای رشد، برای کشف جهان و برای پرورش انسانیت. تبدیل کردن محیط آموزشی به یک هدف نظامی، نه تنها یک جنایت جنگی، بلکه توهینی به وجدان بشری است.
دختران شهید مدرسه میناب، نماد بیگناهانی هستند که در تلاطم سیاستها و جنگهای قدرت، قربانی شدند. آنها نه سرباز بودند و نه تصمیمگیرنده؛ آنها تنها کودکانی بودند که حق داشتند در آرامش درس بخوانند.
- حقوق کودکان در زمان جنگ؛ حقی که فراموش شد
دفاع از حقوق کودکان در زمان جنگ، یک توصیه اخلاقی نیست، بلکه یک الزام قانونی و انسانی است. حقوق کودک در بحرانهای جنگی شامل موارد حیاتی است که متأسفانه در بسیاری از درگیریها نادیده گرفته میشود:
– حق امنیت جانی: کودکان باید از هرگونه حمله مستقیم و غیرمستقیم در امان بمانند.
– حق دسترسی به آموزش: حتی در سختترین شرایط جنگی، آموزش باید متوقف نشود تا پیوند کودک با آینده قطع نگردد.
– حفاظت از سلامت روان:* تروما و آسیبهای روانی ناشی از جنگ، زخمهایی هستند که تا سالها با کودک میمانند.
- چرا باید از حقوق کودکان در جنگ دفاع کنیم؟
وقتی ما از حقوق کودکان در زمان جنگ دفاع میکنیم، در واقع در حال دفاع از «باقیماندههای انسانیت» هستیم. اگر در زمان جنگ، خط قرمزهایی برای حمایت از کودکان ترسیم نشود، جهان به جایگاهی تبدیل میشود که در آن هیچکس، حتی یک کودک بیگناه در یک کلاس درس، در امان نیست.
شهادت دانشآموزان مدرسه میناب، یادآور این است که تا زمانی که صلح جهانی برقرار نشود و حقوق کودکان به عنوان یک اصل غیرقابل مذاکره پذیرفته نشود، هر مدرسهای ممکن است به یک میدان غم تبدیل شود.
سخن پایانی
خون دختران شهید مدرسه میناب، فریادی است در برابر بیرحمی جنگ. آنها اکنون ستارههای آسمان شدهاند، اما یادشان باید بیدارمان کند که دفاع از حقوق کودکان، بهویژه در زمان جنگ، وظیفهای است که نمیتوان از آن چشم پوشید.
باید تا زمانی که آخرین کودک در هر کجای جهان، در آرامش به مدرسه برود و بدون ترس از صدای بمب، کتابش را باز کند، برای عدالت و صلح بجنگیم. زیرا هیچ پیروزی در جنگی که در آن کودکان کشته شوند، معنا ندارد.
گرد آوری و انتشار: دفتر تولید محتوا – کافل