در شرایط فعلی حس «عادی بودن زندگی» را در کودکان زنده نگه داریم.
در شرایط جنگی که هر لحظه احتمال حمله و به خطر افتادن امنیت وجود دارد، توجه به اوقات فراغت دانشآموزان از حیث «مدیریت تروما و کاهش آسیبهای روانی» حیاتی میشود. پر کردن این اوقات با فعالیتهای هدفمند هیبریدی( در فضای مجازی و واقعی) و مفرح مانند بازیهای گروهی، هنر و ورزش، انرژِی سرکوبشده ناشی از استرس را تخلیه کرده و حس «عادی بودن زندگی» را در کودک زنده نگه میدارد. در دوران پساجنگ نیز، این اوقات فراغت اگر به درستی برنامهریزی شود، به فرصتی برای بازسازی سرمایههای انسانی تبدیل میگردد. پس از مدتها تعطیلی و محرومیت از فضای بازی و خلاقیت، برنامههای غنی اوقات فراغت به بازتوانی شناختی، جبران عقبماندگی تحصیلی و بازآموزی مهارتهای اجتماعی به نوجوانانی که معاشرت جمعی را فراموش کردهاند، کمک میکند. اگر غفلت کنیم، این خلأ روانی و تربیتی به بستری برای جذب نوجوانان به سمت آسیبهای اجتماعی (مواد مخدر، خشم و بزهکاری و در نهایت خودکشی) بدل خواهد شد. بنابراین، سرمایهگذاری روی این اوقات در جنگ، اقدامی برای «نجات حال» و در پساجنگ، اقدامی برای «ساختن آینده» نسل نوجوان بازمانده از بحران است.