آیا همهی کودکان فرصت کودکی دارند؟
کودکان، روشنترین بخش هر جامعهاند؛ اما وقتی نگاه میکنیم، میبینیم که همهی آنها فرصت یک کودکی آرام و بیدغدغه را ندارند. در ایران، بسیاری از کودکان با واقعیتهایی بزرگتر از سن خود روبهرو هستند؛ فقر، کار، محرومیت از آموزش، اضطراب و گاهی حتی بیتوجهی. کودکانی که باید در دنیای بازی و خیال نفس بکشند، گاهی مجبورند خیلی زود بزرگ شوند.
کودکی، فقط یک دورهی کوتاه از زندگی نیست؛ پایهی تمام آیندهی انسان است. اما برای بعضی از کودکان، این دوره با نگرانی و سختی همراه است. کودکانی هستند که بهجای کتاب و دفتر، بار زندگی را بر دوش میکشند. کودکانی که بهجای خندههای بلند، سکوت را یاد گرفتهاند. کودکانی که اگر دیده نشوند، اگر شنیده نشوند، ممکن است در هیاهوی جامعه گم شوند.
واقعیت این است که وضعیت اجتماعی کودکان در ایران، تصویری یکدست و برابر نیست. برخی از کودکان از آموزش، تغذیه، امنیت و محبت کافی برخوردارند؛ اما بسیاری دیگر هنوز برای ابتداییترین حقوق خود میجنگند. این فاصله، فقط یک اختلاف اقتصادی نیست؛ زخمی است بر آیندهی جامعه.
ما نمیتوانیم از آیندهای روشن سخن بگوییم، اگر کودکان امروز در تاریکیِ فقر، بیعدالتی و بیتوجهی رشد کنند. حمایت از کودک، فقط یک وظیفهی اخلاقی نیست؛ یک مسئولیت انسانی است. جامعهای که برای کودکانش امنیت، آموزش، عشق و امید فراهم نکند، در حقیقت آیندهی خود را از دست میدهد.
شاید وقت آن رسیده باشد که بیشتر از همیشه به صدای کودکان گوش دهیم؛ به چشمهایی که حرف میزنند، به دستهای کوچکی که زودتر از موعد خسته شدهاند، و به دلهایی که فقط کمی محبت و فرصت میخواهند.
بمناسبت روز ملی جمعیت : 30اردیبهشت
